Jeugdspelers trainen om 7 uur ’s morgens, voor de schoolbel

“Mama roept ‘ijshockey!’ en dan kom ik naar beneden”: dertig jeugdspelers van ijshockeyclub HYC trainen om 7 uur ’s ochtends, nog voor de schoolbel gaat.

Herentals — De zon is nog niet op, maar op de parking van een sportcentrum in Herentals is het al een komen en gaan. Dertig jeugdspelers van ijshockeyclub HYC, van U10 tot U16, binden om zeven uur de schaatsen aan voor een nieuwe, vroege ochtendtraining. Een noodzaak door de beperkte tijd op het ijs, maar ook een opgave die ze met plezier omarmen.

Het is woensdagochtend, net voor zevenen. Terwijl de meesten de wekker uitzetten, staan hier de ouders al langs de ijsbaan, gewapend met koffie en “kleine oogjes”. Binnen enkele minuten barst het geweld los. Dertig kinderen, opgedeeld in groepen, vliegen over het ijs. Terwijl de spelers hun drills afwerken, komt de zon langzaam op.

Om tien voor acht is het ijs weer leeg. De training is voorbij. Dan begint de tweede race van de ochtend: douchen, omkleden en de kleedkamer uit, want de school wacht.

Enige haalbare optie
Deze vroege training is nieuw dit seizoen. Volgens jeugdcoördinator Jeroen Büscher (42) was het een antwoord op een duidelijke vraag. “Ouders en kinderen zijn al lang vragende partij om meer te kunnen trainen,” legt hij uit. De club wil graag een derde training per week aanbieden, bovenop de twee reguliere sessies.

Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. “Wij hebben veel leden,” zegt Büscher. “We hebben ook kunstschaatsen, de publieke schaatsbeurten, dus het ijs is beperkt. We proberen dat optimaal te benutten.” De puzzel was complex. “Dit was de enige haalbare optie. Alle uren ’s avonds of overdag zijn gewoon bezet.”

De reacties op het vroege uur waren overwegend positief. “Ik denk dat de mensen appreciëren dat we moeite doen als club om extra ijstijd te voorzien. En de kinderen zelf zijn enthousiast. Als die weten dat ze hun hobby kunnen doen, dan zijn ze sneller uit de veren dan dat ze naar school moeten gaan.”

De wekker om zes uur
Die motivatie is ook nodig, want de impact op de gezinnen is niet min. “De wekker gaat nu extra vroeg, om zes uur ’s morgens,” vertelt Elies (45), mama van speler Morris. Hoewel ze vlakbij de schaatsbaan wonen, is het een race tegen de klok. “Een half uurtje tijd is er om aan te kleden en eten klaar te maken om mee te nemen naar de school, en ook een half uurtje dan om tussen de training en de school te pendelen.”

Ze geeft toe dat het pittig is. “Ik ben zelf een avondmens, dus dat is wel het pittigste eraan. Met kleine oogjes hier zitten,” lacht ze. Op de vraag of ze twijfelde, is ze eerlijk: “Voor mezelf wel, maar voor mijn zoon zeker niet. Hij wou direct meedoen. Hij heeft nog geen enkele keer geklaagd. Daar doen we het voor.”

De winst is volgens haar duidelijk. “Ijshockey is een heel technische sport. De extra uren dat ze krijgen op het ijs zijn altijd goed meegenomen. Je merkt toch echt wel een verbetering in hun skills.”

Het beste is eigenlijk dat je er de dag voordien al aan begint. De zak moet al klaargemaakt worden. Alles staat klaar om ’s morgens te eten.

Voor mama Elies is het vroeg opstaan niet altijd even makkelijk, maar ze neemt het er graag bij voor haar zoon.

De vroege start heeft ook een onverwacht voordeel: de sfeer onder de ouders is opperbest. “We zijn eigenlijk heel blij dat we elkaar altijd zien en dat we een babbeltje kunnen doen,” zegt Elies wijzend naar haar vriendinnen.

Van “moeilijker” tot “veel fitter”
Op het ijs zelf is het enthousiasme, ondanks het vroege uur, voelbaar. Zeker bij de jongsten. “Mama roept ‘ijshockey’ en dan kom ik naar beneden,” vertelt Jules Torfs (9). Hij raakt makkelijk zijn bed uit. “Wat is het eerste dat je denkt als de wekker gaat? ‘Yes, ik ga naar mijn vrienden’,” lacht hij.

Zijn vriendjes op school vinden het een beetje vreemd, maar Jules ziet het voordeel: “Dan kunnen we voor school nog schaatsen. Ik merk dat ik sneller beter word door die extra training.”

Voor de oudere spelers is het soms zwaarder. Of het vroeg opstaan dan makkelijker of moeilijker lukt? “Moeilijker,” geeft Noah Van den Bossche (14) toe. “Ja, zo laat gaan slapen en dan in ’s ochtends zo vroeg opstaan, dat is wat moeilijker. Ik ben gisteren rond tien uur, half elf gaan slapen. Dat moet wel.”

Toch zou ook Noah de ochtendtraining niet willen missen. De reden is opvallend: “Dan zit je wel met meer energie in de klas en dan kan je beter opletten. Ik voel me veel fitter.”

Zowel Noah als Jules staan vandaag trouwens twee keer op het ijs. Na hun ochtendsessie en een volledige schooldag worden ze ’s avonds opnieuw op de club verwacht voor de reguliere teamtraining. “Dat is niet te vermoeiend,” verzekert Noah. “Want je bent al gerecupereerd van de ochtendtraining tegen de avond omdat je al wat gegeten hebt en vrije tijd hebt.”

Nog vijf minuten, mannen!
De voordelen zijn duidelijk: de trainingen zijn intensief en de groepen zijn klein. Maar aan die training hangt een strikte deadline. “We hebben duidelijk gemaakt bij de inschrijving: je moet hier om zeven uur klaar staan om te beginnen,” zegt Büscher. “En we gaan om tien voor acht van het ijs. Om vijf na acht moet de laatste uit de kleedkamer.”

Die timing is heilig. “Om acht uur gaan we eens kijken: ‘Nog vijf minuten, mannen!’ En dan is iedereen buiten. Die worden echt gedrild van ‘voortdoen’, want je moet naar school.” De club helpt waar kan en heeft voor de scholen attesten voorzien, voor het geval een speler toch vijf of tien minuten te laat zou zijn.

Eénmaal aan de auto worden de ijshockeytassen ingeladen, de boekentassen komen op de schoot. De zon is nu helemaal op, de dag kan echt beginnen.

Gazet van Anterpen